zaterdag 29 juli 2017

De Christus in het menselijk bewustzijn

Het sterfelijk gemoed of het denken dat zich niet bewust is van de goddelijke individualiteit van de mens beschouwt de mens als stoffelijk. Het maakt hem tevreden met routine en traditie, waarbij hij zich tegen nieuwe ideeën verzet. Het sterfelijk gemoed beoordeelt en veroordeelt anderen, en kijkt wie wel en wie niet actief aan kerkwerk meedoet. Het probeert de mensen te verdelen in voor- en tegenstanders met verschillende inzichten, doelstellingen en meningen. Op die manier probeert het sterfelijk gemoed niet alleen de mensen van elkaar te scheiden maar ook van de niet aflatende goedheid van God en van de boodschap van verlossing zelf. Kortom, het sterfelijk gemoed heeft als eigenschap dat het de mens onwillig maakt om waarlijk lief te hebben. Naarmate we de geestelijke aard van de mens erkennen en in alle nederigheid meer oog hebben voor de individuele relatie van de mens met God, zien we de mogelijkheden en talenten van anderen onder Gods leiding in actie. We laten dan achterwege te bepalen wat een ander wel of niet moet doen. De neiging tot oordeel of kritiek valt van ons af en ons karakter wordt nobeler, levendiger en ontspannen. We weten dat de Christus in het menselijk bewustzijn, zowel individueel als voor de kerk als geheel, dwingt tot vooruitgang.

Geen opmerkingen: