maandag 6 juli 2015

Norm voor werkelijk leven

Volmaakt, volmaaktheid, wie of wat is volmaakt? Dat bestaat toch niet!” Er wordt ons maar al te vaak verteld, dat we moeten leren leven met onvolmaaktheid en dat volmaaktheid een ideaal is, dat nooit bereikt kan worden. Toch hebben we allemaal de elementen van volmaaktheid in ons. We kunnen deze zien in geestelijke liefde, in wijsheid, schoonheid, al de geestelijke eigenschappen van God. Deze eigenschappen hebben geen enkele fout, geen enkel gebrek, geen onvolmaaktheid. En wij allen brengen deze volmaakte eigenschappen dagelijks tot op zekere hoogte tot uitdrukking. Weliswaar niet volkomen, maar toch brengen we ze tot uitdrukking, en die eigenschappen zijn op zichzelf volmaakt. En deze volmaaktheid is waar met betrekking tot het leven zelf, hoe onvolledig wij dit menselijkerwijs ook tot uitdrukking mogen brengen. Leven is volmaakt en het feit, dat we ons bewust zijn dat we leven, drukt op zichzelf al iets van die volmaaktheid van het leven uit. Christus Jezus leerde ons niet, dat we met onvolmaaktheid moeten leven. Hij bepaalde de norm voor werkelijk leven, werkelijk levend zijn, toen hij zei: “Weest dan gijlieden volmaakt, gelijk Uw Vader, die in de hemelen is, volmaakt is.” (Mattheus 5:48) En wanneer wij leren dat leven in werkelijkheid geheel goed is, kunnen we stap voor stap beginnen ons te bevrijden van het kwaad, van illusies, van het voorbijgaande en onvolmaakte.

Geen opmerkingen: