vrijdag 2 januari 2015

Zelfrechtvaardiging

Er is vast geen mens die niet zijn uiterste best gedaan heeft om de dingen in zijn menselijk leven of huis tot een oplossing te brengen. Wij hebben allemaal geprobeerd orde op zaken te stellen wat betreft onze gezondheid, ons huis en onze menselijke verhoudingen. Maar als we dan zover zijn, beginnen we dan te geeuwen, rekken we ons eens lekker uit en laten we ons wegzinken in de kussens van de materie? Uiteraard kan het Christendom meer orde scheppen in ons menselijk bestaan, het kan ons leven inderdaad gelukkiger, gezonder en heiliger  maken. Als dat niet het geval was, zou het Christendom alleen maar een godsdienst van woorden zijn zonder werken - een aardige theorie zonder praktische toepassing. Maar het Christendom is hier niet alleen om de druk van het stoffelijk leven te verlichten. Het is hier om ons geheel en al uit de stoffelijkheid te lichten en ons ware tehuis in het rijk van Geest te openbaren. Maar het is niet zo makkelijk om van het materialisme af te komen. Doen wij de ‘nieuwe mens’ aan?  (Ef 4:22-24). Nemen wij onze ware identiteit aan als de geestelijke zonen en dochters van onze geestelijke Vader-Moeder God? Als we het wat rustiger aan doen en de hoop hebben opgegeven, als wij al lang op die lekkere kussens zijn gaan liggen, dan is het tijd om ons eens af te vragen: Wat zijn de dierbaarste geloofsvormen en gebruiken waarvan ik nog geen afstand heb gedaan? Zouden er nog nog altijd enkele vormen van dat onware “ik” in ons leven zijn achtergebleven, zoals genotzucht, eigenzinnigheid, zelfvoldaanheid of zelfrechtvaardiging? En zelfrechtvaardiging is de ergste van al. Waarom? Omdat zelfrechtvaardiging al die andere vormen van dat onware “ik”  die ons terughouden verontschuldigt. Let  er eens op hoe vaak u zelfrechtvaardiging toepast. Dat soort bagage moet buiten de deur worden gelaten voor wij onze entree in het koninkrijk - in die woning van Christus, die ons ware tehuis is - kunnen bewerkstelligen.

Geen opmerkingen: