dinsdag 6 januari 2015

Dualisme

Hoe kunnen wij de vreugde van onze verlossing hervinden of vergroten en meer de Christus, Waarheid, in ons leven ervaren? Een belangrijke manier is gebed.  Misschien zijn onze gebeden een dagelijkse routine geworden. Misschien staan we in onze gebeden tegenover een van de belangrijkste theologische dwalingen waarmee de mensheid te kampen heeft: de leer van het dualisme. Deze dwaalleer verkondigt dat de mens is weggevallen van God, dat hij op dit ogenblik gescheiden is van God en nu moet proberen zijn eenheid met God te herwinnen. Velen van ons houden vast aan dit negatieve standpunt en werken vanuit dit dualisme: dat wij een soort privé-gemoed hebben dat op de een of andere manier gescheiden is van  het ene goddelijk Gemoed, God; dat wij proberen licht te brengen in dit privé-gemoed door geestelijk denken, en dat wij misschien uiteindelijk onze eenheid met God tot stand zullen brengen. Oorzaak en gevolg, God en de mens, Vader en zoon, Gemoed en idee, zijn één in wezen. Wat zou Jezus anders bedoeld kunnen hebben toen hij zei: “Ik en de Vader zijn één”? Het moet zijn bedoeling zijn geweest om aan te geven dat het gevolg, of de mens, altijd één is met de oorzaak, of God. Als wij die twee konden scheiden, zouden wij een oorzaak zonder gevolg hebben, of God zonder de mens. En een dergelijke scheiding is metafysische en wetenschappelijk gesproken onmogelijk. Al onze moeilijkheden kunnen direct teruggebracht worden tot dit verkeerde geloof in dualisme - de mens gescheiden van God. En de oplossing van al onze problemen kan gevonden worden in eenheid - de mens voor eeuwig verenigd met God. Als wij in onze gebeden geprobeerd hebben een kloof te overbruggen die niet bestaat, kunnen wij die pogingen nu staken. Wij hoeven ons niet op te werken naar het toppunt van inspiratie. Wij moeten er van uit gaan dat wij al op het toppunt van inspiratie zijn.

Geen opmerkingen: