woensdag 12 februari 2014

Uniformiteit

Een welvaartsstaat brengt spanningen met zich mee, zoals ook armoede dat doet, al zijn ze van andere aard. Er is meer druk uit te geven dan nodig is, onszelf met anderen te vergelijken, te conformeren of zelfs meer en beter te willen zijn. De druk die niet toelaat af te wijken van de normen van de groep waarin je leeft - en dat geldt voor zestigplussers niet minder dan voor tieners - kan groter zijn dan ooit. Welbeschouwd is dat de stoffelijke tegenstelling van het individuele zijn. Maar behoren mensen  - om wat voor reden dan ook - er hetzelfde uit te zien, hetzelfde te denken en te doen omwille van een of andere politieke filosofie of economische noodzaak? Daar bent u het vast niet mee eens, denk ik. En ik ook niet. Maar wat zal ons behoeden voor kleurloze uniformiteit? De behoefte die zowel mannen als vrouwen eigen is om zichzelf te zijn is een behoefte die telkens weer door elke tegenstand heenbreekt. En dat zal altijd zo blijven, want daar staat een leven gevende kracht achter die machtiger is dan welke politieke leer of economische noodzaak ook. Het is de eis van onze door God geschonken, geestelijke individualiteit om zichzelf te zijn. Het is de roep ons die individualiteit bewust te worden - en inderdaad die individualiteit te accepteren. Door dat te doen staan we niet ineens buiten de werkelijkheid. Nee, daardoor komen de dingen in een waar licht te staan, komen ze beter onder controle en zien we ze in en grotere samenhang. Het vraagt elk van ons liefde, vreugde, rust, geduld en zachtmoedigheid. Het zijn enkele van de “vruchten des Geestes” (Gal.5:22) die Paulus aangeeft in zijn brief aan de GalatiĆ«rs. Het daadwerkelijk gebruikmaken van deze hoedanigheden brengt, bij wat we ook doen, onze individualiteit naar buiten in plaats van die te onderdrukken.

Geen opmerkingen: