maandag 19 september 2011

Gods al-zijn

Zichzelf te beklagen is een (andere) vorm voor zich gebonden voelen aan datgene wat niet waar is. Klagen over moeilijke tijden en bekommerd zijn voor zichzelf en voor anderen zijn vormen van dierlijk magnetisme, die ons zodanig kunnen beïnvloeden, dat wij het heerlijke feit van Gods al-zijn uit het oog verliezen en vergeten de weg naar harmonie te kiezen, de weg van het geestelijk begrijpen, van dat wat werkelijk is met de daaruit volgende erkenning van de onwerkelijkheid van kwaad.
 De weg naar harmonie is niet een ingewikkelde weg, integendeel, die weg is eenvoudig, zó eenvoudig, dat het sterfelijk gemoed ons soms ongeduldig maakt, juist over de eenvoud ervan. En het is een rechte smalle weg, daarom is er geen kortere weg. Het is de Christus-weg, de weg van verlossing; want, heeft niet Jeremia de Messias of Christus omschreven als: “De Heere is onze gerechtigheid”? Deze gerechtigheid is niet een persoonlijk bereiken. In Wetenschap en Gezondheid blz. 583, omschrijft Mrs. Eddy “Christus” als: “De goddelijke openbaarwording van God, die tot het vlees komt om vleesgeworden dwaling te vernietigen.” God wordt weerspiegeld in de mens, in de goddelijke idee, die niet geketend is door stoffelijke geloofswijzen, maar altijd bewust is van zijn eenheid met God en daarom altijd harmonisch is.
Het oneindig goddelijk bewustzijn in de mens weerspiegeld, is harmonisch en er is geen ander bewustzijn. Daarom is er geen gebrek aan iets van het goede, want het is het bewustzijn van alles wat goed is en het is onder alle omstandigheden voor ons bereikbaar. Gods al-zijn sluit alles in wat werkelijk en alles wat waar is. Dit te begrijpen is op zichzelf reeds een bevrijding. Vrees kan weerstaan en overwonnen worden naarmate wij beseffen dat er in werkelijkheid niets is om bang voor te zijn, want het enige wat werkelijk tot uitdrukking wordt gebracht, is een openbaarwording van de goddelijke Liefde - een zegen.

Geen opmerkingen: