zaterdag 19 maart 2011

Karakter

Als we tegen bepaalde karakterfouten vechten alsof ze een integrerend deel zijn van ons eigen wezen, of de moeilijkheden die we erdoor krijgen wat verbitterd verdragen, dan komen we nog meer vast te zitten. Het is alsof we verstrikt raken in onze eigen persoonlijkheid. Komt de opmerking “Zo ben ik nu eenmaal - daar kan ik nou helemaal niets aan doen!” u bekend voor? De houding die zich zo rechtvaardigt, leidt tot conflicten, vervreemdt anderen van zich en we gaan ons eenzaam voelen.
Eenzaamheid is een soort gevangenis, een donkere mistroostige gevangenis. Het lijden dat er het gevolg van is, vergalt ons leven en maakt dat we wegzinken in het isolement van onze eigen persoonlijkheid. Wie van ons die de troosteloosheid van het gevoel van eenzaamheid heeft ondervonden wil er niet dolgraag van verlost worden - verlost van zichzelf, van de gedachte dat het lichaam alles bepaalt, en verlost van onze eigen negatieve gedachten en gevoelens?
De zending van Jezus bestond er uit ons te leren hoe we een verkeerd begrip van onze identiteit kunnen opgeven, hoe we dat hele beeld van de mens als een sterveling en onderworpen aan stoffelijke toestanden van ons kunnen werpen. Jezus leidde de gedachte weg van de menselijke persoonlijkheid, om die te vervangen door de ware identiteit van de mens als zoon van God. Het zoonschap met God betekent een-zijn met de grote oorzaak of het goddelijk Beginsel van het zijn en openbaart een grotere individualiteit, die ons meer vertrouwen geeft in ons eigen vermogen om Gods oneindige eigenschappen en bekwaamheden tot uiting te brengen.

Geen opmerkingen: